Op de dag van ons gesprek is het exact vijftien jaar geleden dat Robert Long en Kristof Rutsaert elkaar voor het eerst ontmoetten. Om de linkerringvinger van de jonge Kristof prijkt een verlovingsring, om die van Robert nog niets. Robert kijkt naar zijn hand en lacht: "Ik vind mijn vingers eigenlijk te grof voor een sieraad, maar als ik straks getrouwd ben, ga ik er wel een dragen. Onze trouwringen zijn in de maak. Als je dan toch gaat trouwen moet je ook maar de bijbehorende symbolen gebruiken."

Het aanstaande bruidspaar weet nog precies wanneer ze elkaar voor het eerst zagen. Die herfstdag in Gent. Kristof: "Ik zat er op school en had een tussenuur en Robert, zo bleek later, zat tussen twee afspraken in. In eerste instantie was ik overdonderd door zijn boomlange verschijning. Pas toen ik al op Robert was afgestapt zag ik dat hij die Nederlandse zanger was die ik een paar weken eerder nog op de televisie over homoseksualiteit had horen praten."

Robert glimlacht: "We zijn toen even iets gaan drinken. Het was heel gezellig, maar als het aan mij had gelegen was het daarbij gebleven. Ik was 47, hij een scholier van net 19. Wat moest ik met zo'n kleuter? Ik vreesde dat ik hem zou moeten opvoeden, en uitleggen wie de Beatles waren. Hij sprak ook nog eens een soort van dialect, waarin de 'g' en de 'h' worden verwisseld, dus ik verstond hem amper."

Robert kijkt me veelbetekenend aan: "Natuurlijk vond ik hem leuk, maar ik vond de situatie ook verwarrend. Ik woonde op dat moment namelijk samen met mijn toenmalige partner plus mijn ex, een soort uitvloeisel van de jaren zestig. Dus ik vond dat ik al genoeg mensen om mij heen had. Maar goed, Kristof was aanhoudend en had mijn adres achterhaald. Hij kwam er toch bij."

Kristof werpt zijn verloofde een tedere blik toe: "Ik moest ook nog het een en ander overwinnen. Zo wisten mijn ouders niet dat ik op jongens viel. Robert was niet de eerste man met wie ik een relatie had, maar hij is wel mijn eerste grote liefde. In het begin was onze relatie geheim. Pas nadat ik terugkwam uit Noord-Italië, waar Robert toen al zo'n vier jaar een huis had, heb ik het aan mijn ouders opgebiecht. Zij dachten namelijk dat ik met klasgenoten weg was en hadden geen flauw vermoeden dat ik met een man, die ook nog eens veel ouder was, op vakantie was. Ze hebben toen wel een paar traantjes gelaten, maar zijn inmiddels reuze blij. Robert staat ingelijst op hun schoorsteenmantel."